Sygnały grożenia i zachowania imponujące
Pierwszym sygnałem grożenia jest u naczelnych intensywne spojrzenie. Wymiana i długość spojrzeń pozwalają na ocenę siły i wytrzymałości przeciwnika. Jeśli zwierzę uzna, że przeciwnik jest silniejszy, odwróceniem, spuszczeniem wzroku okazuje uległość. Osobnik, który czuje się podległy, daje znać, że rezygnuje z dalszej walki, ustępuje pola zwycięzcy albo poddaje się jego dominacji. Zwierzętom, które żyją w społecznościach, przynosi to także korzyści. Osobnik silniejszy i dominujący broni wspólnego terytorium przed atakami intruzów z zewnątrz. Przysługuje mu prawo do najlepszego pożywienia i przywileje w okresie godowym, co umacnia stosunki hierarchiczne w grupie, zapobiega wewnętrznym sporom albo je łagodzi. Osobnik słabszy korzysta w obrębie tego porządku ze względnej niezależności, swobody poruszania się i ochrony przez silniejszego na wspólnym terytorium.
Jeśli wymiana spojrzeń nie da żadnego efektu, następuje prezentacja dalszych sygnałów grożenia, które mają zaimponować przeciwnikowi i nakłonić go do ustąpienia. Czworonogi unoszą się na tylnych kończynach, uderzają kopytami, prezentują rozstawione łapy. małpy walą się pięściami w wypiętą pierś, pokazują zęby, koty wysuwają pazury, stroszą futerko podobnie jak ptaki pióra, jeżozwierz stawia kolce: ?Popatrz jaki jestem wielki, silny, groźny”. Jeśli i te sygnały nie pomogą, walka jest nieunikniona. Kończy się porażką jednej ze stron, co z reguły - gdy są to osobniki tego samego gatunku -wyraża się takimi sygnałami jak opuszczenie głowy, uniesienie tylnej części ciała, odsłonięcie szyi i gardła albo gwałtowna ucieczka.
Całkiem podobnie wygląda to w społeczeństwie ludzkim. Spory terytorialne połączone z czynami, takimi jak naruszenie nietykalności fizycznej, napaść i zabójstwo, są wprawdzie obłożone ostrymi sankcjami prawnymi, a użycie siły jest dozwolone tylko w obronie własnej, jednak abstrahując od aktów kryminalnych, mamy na co dzień do czynienia z przejawami agresji, sprzeczkami, bójkami i bijatykami, których źródłem jest rzeczywiste albo domniemane naruszenie terytorium. Dysponujemy także szerokim arsenałem środków odstraszania, grożących gestów i zachowań imponujących, sygnałów walki, którymi próbujemy onieśmielić i zastraszyć naszych przeciwników.